Dag 1

Rond vieren kwamen we aan op de camping. Het was een rit van 300 km met veel oponthoud vanwege ongelukken en werkzaamheden. We werden vriendelijk ontvangen en door verwezen naar ons mooie plekje. Caravan afkoppelen en op de mover naar de plek nu, die zei; doe het zelf maar. Gloeiende, gloeiende, wat een gehannes in die warmte. Dan maar eerst van het pad af want er moet natuurlijk altijd iemand langs en daarnaast velen ogen op je gericht die naar de toneel opvoering keken, geef ze ongelijk. Tel tot 10 en sluit eerst maar 220v aan voor de koffie en overdenken wat nu het probleem kon zijn. Accu leeg dat kon niet maar goed, dan maar controleren door het automatisch level-systeem wat ook op de accu werkt in te schakelen. Die deed het dus accu goed. Stekker aan de voorzijde van caravan er uit en wat bleek, zat niet goed in de vergrendeling. Eureka. Caravan alsnog goed geplaatst en alles op de plek. Trudie zou eten maken maar had toch geen zin en had by the way ook genoeg gedaan. Restaurant van de camping vol dus op 2.5 km een Brasserie ‘Moeder de Gans’, op gezocht en heerlijk gegeten, Limburgs stoofpannetje en een beenham op bot mmmm. Vervolgens getankt €1,90 p/l en via een prachtige route, wat naderhand bleek het hoogste punt in de omgeving te zijn, weer terug op de camping.

Dag 2
De eerste dag in het mooie Belgische Voeren. Heerlijk geslapen na een drukke dag gisteren. Op het programma stond een bezoek aan Maastricht. Trudie had wat highlights uit gezocht wat je wel aan haar kan overlaten. Nadat we ons hadden opgeknapt, we waren erg vroeg anders is het spits in het badhuis. Voor een camping met 80 plekken , twee wc’s voor mannen en twee douches, idemdito voor de vrouwen is dat wel iets te zuinig. Maar goed het ziet er proper uit en na het ontbijt vertrokken we met fietsen op auto rond 10u richting Bemelen. Een klein plaatsje onder de rook van Maastricht. Hier parkeerden we de auto en reden op de fiets verder door het fantastische mooie heuvelland waarbij je je echt in het buitenland waant. Enorme wijngaarden, prachtig geel begroeide heuvels en een strak blauwe lucht volgden ons.

Dag 3
Na ca. 5 km zwaaide het bord Maastricht ons welkom. Een leuke route door deze prachtige stad bracht ons bij het Maastrichts museum. Eerst maar koffie met wat lekkers want dat is de eerste verdienste. Ons doel was een expositie gewijd aan het glas en keramiek wat hier honderden jaren was gefabriceerd maar in 2009 tot een eind kwam. Eerder was de fabriek al in andere handen gekomen. De Koninklijke Sphinx was hier gevestigd maar jammergenoeg niet meer. Het merk bestond nog tot 2020. De expositie toonde de geschiedenis van het glas en vervolgens keramiek in de 19e eeuw. Leuk en interessant. De vaste tentoonstelling hebben we niet bezocht. Vanhier fietsen we naar het Bonnefanten museum voor een bezoek aan de toren vanwege een mooi zicht op de stad. Dat was bij binnenkomst helaas niet meer mogelijk. Dan maar een snel rondje museum, langs de expositie ‘Bitches Brew’ waar de kunstenaars Keetje Mans, Aline Thomassen en Tanja Ritterbex hun werk tentoonstelde. Bijzondere schilderkunst echter ons toch maar niet bellen. De vaste collectie omvat een groot aantal religieuze beelden, houtsnijwerk en oude meesters uit de 16 en 17e eeuw waar onze interesse ook niet direct naar uitging. Zoals de meesten wel weten zijn we geen cultuur barbaren maar hebben wel zo onze voorkeur. Maar weer op de fiets via de prachtige St. Servaasbrug naar het centrum aan de andere kant van de Maas. Parkeerden de fietsen en gingen eerst lunchen, broodje bij Subway. Via de markt liepen we richting de Dominicanenkerk echter voordat we hier waren begaf Trudie haar slipper het. Dus eerst nieuwe slippers pffff. Geslaagd en probleem opgelost. In de voormalige Dominicanen kerk /klooster is tegenwoordig een reusachtige boekhandel is gevestigd en men zegt dat deze de mooiste van de wereld is met prachtige fresco’s en glas in lood ramen en waar de originele elementen zijn bewaard. Een lust voor het oog. Of het de mooiste is laten we maar in het midden maar bijzonder is het zeker. Alsof dit nog niet genoeg was hadden we ook kaarten à €8 voor een rondleiding in de Jezuïeten berg/groeve om 16u, zes kilometer ten zuiden van Maastricht. Dus weer op de fiets voor een wederom mooie route waarbij we ook de St. Servaasput passeerden. Voor de liefhebber hier de legende. Via een heuvelachtige route fietsten we naar de groeve toe. Het heet een groeve en geen grot omdat het door mensenhanden is uitgehouwen. Parkeerden wederom de fiets en bij de entree stond de vriendelijke gids ons al op te wachten. We waren uiteindelijk met 16 personen. Het temperatuurverschil was 18 graden, in de groeve was het 10 graden. Gelukkig een trui mee want daar hadden we tijdens een andere vakantie slechte ervaringen mee. De gids vertelde ons allerlei interessante weetjes zodat we weer een stukje wijzer zijn. In de periode 1880-1967 gebruikten de jezuïeten de groeve ter ontspanning waarbij vele kunstwerken in de vorm van steenkool tekeningen, beeldhouw- en waterwerken werden gecreëerd. De groeve heeft sinds 1998 de status van rijksmonument. Jezuïeten zijn leden van de Sociëteit van Jezus, een invloedrijke mannelijke orde binnen de rooms-katholieke kerk, in 1540 opgericht door Ignatius van Loyola. Ze staan bekend om hun strenge discipline, grote focus op onderwijs en wereldwijde missiewerk. Veel leden werden bekend als geleerde wiskundigen, astronomen en filosofen. De gids leidde ons door het donkere gangenstelsel waarbij we langs prachtige kunstwerken liepen en op een aangename wijze werden verpoost. Van het bestaan van deze groeve hebben we nooit geweten. Daarnaast was er een kapel maar ook was er en klein stukje van het Alhambra nagebouwd, en prachtige beelden uitgehouwen in de mergel, het was werkelijk waar een pareltje en wij raden zeker aan om hier eens een bezoek te brengen. De rondleiding duurde 1,5 uur en ondanks de trui waren we door koud brrrr dus ook een jas  raden we aan. We fietsten via dezelfde route terug en in het centrum van Maastricht brachten we nog een bezoek aan het Sphinxkwartier, het voormalig industrieterrein. Hier ligt de bakermat van de Maastrichtse industrie. Er zijn vijftien 19e- en 20e-eeuwse fabrieksgebouwen, die in het verleden deel uitmaakten van de glas- en aardewerkfabrieken van Petrus Regout en de opvolger daarvan, Koninklijke Sphinx. Na het vertrek van de sanitairfabrikant in 2006, is het gebied getransformeerd tot een wijk met diverse bestemmingen, woon en horeca, kunst etc. Enkele hebben de status van rijksmonument. We liepen ook door de Sphinxpassage. Een 120 meter lange gang met bijna 30.000 tegels die geschiedenis vertelt van het Maastrichtse keramiek. Je wandelt dus door de geschiedenis. Rond 19u waren we thuis, alvorens we voor morgen een restaurant wilde reserveren, echter vol, dan maar voor maandag. Het avondeten was zo klaar, lekker pasta. Wat hebben we een fantastische dag beleefd. Morgen naar de Luikse markt.

Dag 4

Na een drukke dag gisteren vandaag maar iets rustiger. Een bezoek aan de Luikse markt stond op het programma. Trudie stond rond 7.00u al naast haar bed en ik niet veel later. We wilden op tijd vertrekken dus na douchen en ontbijt, wegwezen. De fietsen zaten nog op de auto dus dat scheelde. Een korte rit van een halfuurtje bracht ons in Herstal een voorstadje van Luik. Alleen de juiste afslag vinden is in België niet altijd even makkelijk ondanks de routeplanner, máár luisteren naar Trudie is ook een vak. Na een tweemaal verkeerd en 12 km omrijden kwamen we bij de Hypermarkt Carrefour en deden hier eerst wat boodschappen. Het was een enorme winkel, wel gewend in Frankrijk, maar deze was echt supergroot. Dus de stappen voor vandaag zijn alweer gezet. Nadat we de fietsen van de auto haalden stond er een ritje van ca. 12 km in het verschiet. De routeplanner bracht ons direct naar de oevers van de Maas op een prachtig fietspad welke ons helemaal naar Luik bracht. Erg afwisselend, via de oever waar grote binnenvaart schepen lagen die wellicht de Maas niet meer op konden vanwege de waterstand. Daarnaast vele schepen die een vaste woonplek vormden voor wie dat leuk vindt, wonen op een schip. Sommige schepen waren geladen met enorme boomstammen bovendien passeerden we kleine scheepswerfjes, een aantal enorme bruggen en vele fietsers die Luik wellicht ook ontdekt hadden. De Maas is hier enorm breed, dus op het oog voldoende water, daarnaast wisselden we af en toe van oever en kwamen niet direct uit bij de markt die ook aan de oever van de Maas lag maar aan de andere zijde. Dus direct over een brug die toegang gaf tot het centrum, parkeerden we de fietsen. Een enorme markt, niet eerder zo groot gezien, maar daar staat Luik om bekend. Het was inmiddels erg warm dus tussen die mensen massa benauwd. Het was een bruisend geheel met een grote diversiteit aan kramen, weliswaar veel vers producten maar ook kleding, tassen en andere zaken. Vele nationaliteiten liepen hier door elkaar heen, in hun uitbundige kleding en spraken vreemde talen waar Google maps wellicht nog moeite mee heeft. Ook de vele geuren, van gebraden kip, kruiden en daartussendoor de weeë geur van Belgische friet en bovendien het geluid van een enkele muzikant die ook een centje wil verdienen met z’n valse muziek aan die argeloze toeristen. By the way, de politie was zichtbaar aanwezig en liep met grote machinegeweren, wat indruk maakte. Het was jammer genoeg niet de markt die ons boeide maar wel de antiek markt, laat die nu nét op vrijdag zijn. Ach, wat vervelend nu. Trudie had dit niet goed gelezen dus we keken elkaar aan van; vind jij het leuk, nee dus wegwezen hier, op naar de koffie met wat lekkers. Ook dat adresje had Trudie natuurlijk, de echte Luikse wafels koop je bij Gaufrette Saperlipopette. Een prachtige boulangerie met allerlei zoetigheden maar bovenal een grote diversiteit aan wafels. Het water liep je in de mond. We namen plaats op het terrasje voor de winkel. Trudie ging kijken wat ze wilde zodat ik kon bestellen. Er stond een rij van hier tot Brussel maar als 25 minuten wachten een stief kwartiertje is in Nederland dan viel het mee. We genoten van de lekkernijen en namen een zak wafels mee die wel op de juiste plek terecht komen. Vervolgens fietsen we door naar de enorme en prachtige kathedraal, de St. Barthelomeűskerk uit de 11e eeuw die een grote geschiedenis kent. Ook stond hier een prachtig doopvont wat 900 jaar oud was en heel wat stormen had doorstaan. Trudie stak twee kaarsjes op, waarbij we even in gedachte stil stonden. Vanuit de kerk wilden we naar een uitzichtpunt op 132 m boven de stad maar dat was even te hoog gegrepen. Dan een bezoek aan het prachtige station in Luik van de beroemde architect Santiago Calatrava, ook bekend van de prachtige gebouwen in Valencia. Dit had bij mij altijd al een grote indruk achtergelaten. Mede omdat ik na de opening van dit prachtige station in het kader van de conferentie Wadfort met 100 architecten uit de hele wereld hier een bezoek bracht toentertijd vanwege mijn werk bij NSRepresentatie. Mooie herinneringen én stations blijven boeiende en indrukwekkende gebouwen. Na nogmaals een verfrissing werd het tijd om terug naar de camping te gaan welke we nu in omgekeerde volgorde deden. Bij terugkomst nog even heerlijk gezwommen, wat een heerlijke dag weer.

Dag 5 

Een nieuwe dag waarbij de zon alweer langzaam naar zijn hoogste punt steeg met een snel oplopende temperatuur. Vandaag een rustdag, gezien de twee afgelopen drukke dagen. Rond 08u uit bed en lekker rustig aan gedaan. We doken om 10u het zwembad in omdat het nog erg stil was. Aansluitend douchen en opknappen. De rest van de dag weinig gedaan, gelezen en wat gepuzzeld. De middag nogmaals gezwommen en wat boodschappen in een dorp 3km van hier gedaan. Bij terugkomst was de lucht, aardig aan het betrekken en donderde het om ons heen, wat niet veel goeds voorspelde. Dus de luifel maar ingedraaid en spulletjes aan kant. Het bleek wel mee te vallen, hoop herrie en een paar losse druppels, echter het weer is tegenwoordig erg onstuimig, met deze hoge temperaturen die weer opliepen naar 38 graden pff. Om 18.30u naar een restaurant op 3 km van de camping om van mosselen te genieten. Deze moesten wellicht nog gevangen worden want we moesten 1,5 uur wachten op die schaaldieren. Bij navraag bleek dat er niet genoeg pannetjes waren, het terras zat vol dus veel vraag. Wat leuk om te vermelden, het restaurant lag precies op de grens. Maar goed, ze waren uiteindelijk overheerlijk. Terug op de camping ging het los en kwam de regen met bakken uit de hemel en donderde en bliksemde het er op los en dit gaat nog wel even duren. Morgen op naar de Achterhoek.

Dag 6

Vandaag op naar de Achterhoek waar we wellness en mini camping Stoltenborg hadden gereserveerd in Winterswijk-Meddo. We hebben een paar leuke dagen gehad op de camping die we nu verlaten. Via Venlo reden we Duitsland in richting het noorden, qua kilometers een stuk korter dan via Eindhoven. Onderweg veel oponthoud vanwege werkzaamheden. Maar goed rond 14.45u kwamen we op de camping, ‘ver’ van de bewoonde wereld aan. We werden allervriendelijkst ontvangen, wat na zo’n reis toch fijn is. We kregen een fijne plek, niet ver van het toilet gebouw en de natuurlijke zwemvijver. Toen we goed en wel stonden kwam de eigenaar een ijsje brengen, heel verrassend en vroeg of we mee wilden doen aan een table d’hôtes die ze voor de eerste keer organiseerden. Een deel van het geld wat hiermee wordt opgehaald, gaat naar een goed doel, opvangcentrum voor gewonde dieren. We hoefden daar niet over na te denken, want natuurlijk doen we donderdag mee. Hierna namen we een duik in de heerlijke vijver, waar je ook lekker kunt zitten. Het water is helder, wordt gefilterd en je hoort de kikkers om je heen kwaken, hoe leuk. Daarnaast is er een sauna en een hot-tub waar je tegen betaling gebruik van kunt maken. De masseuse is helaas op vakantie. De plekken zijn ruim en afgebakend met hoge struiken en bomen. Bovendien is er een pluk tuin waar je allerlei fruit mag plukken voor nop. Trudie had wat aardbeien geplukt mmmm. Het ziet er allemaal pico bello uit en wij waren zeer verrast. Vanavond de bbq maar aan gedaan en de rest van de avond gechild.

Dag 7

Wat een rust hier, heerlijk geslapen en wakker worden zonder enig geluid. Om 08.00 uit bed. Eerst rustig ontbeten, om vervolgens een duik te nemen in de zwemvijver. Het grote aantal goudvissen, zwart en oranje wachtte ons al op en de kikkers kwaakten er op los. Het was heerlijk en verfrissend. Hierna maar een verfrissende douche en aan de koffie. Rond het middaguur vertrokken we naar het Nationaal Onderduikmuseum in het centrum van Aalten. Eerst brood gehaald bij de bakker, voordat het op was en door naar het museum. Dit indrukwekkend museum over de Tweede Wereldoorlog vertelt het persoonlijke verhaal van onderduiken, verzet en het dagelijks leven in de grensstreek aan de hand van aangrijpende, echte levensverhalen van gewone mensen. Het hart van het museum is een authentiek pand dat tijdens de bezettingsjaren werd bewoond door de familie Kempink en hun twee jonge kinderen. Het verhaal van dit huis is uniek, terwijl op de zolder acht onderduikers verborgen zaten, hield een Duitse commandant, vanwege de centrale ligging, kantoor in de voorkamer van ditzelfde huis. De gewelfde kelder diende tijdens bombardementen als schuilplaats voor de hele buurt. Ook bezochten we de expositie het Dutch National Battalion (DNB) wat bestond uit meer dan 400 onderduikers en verzetsmensen uit heel Nederland, piloten-helpers, vrouwen, Joden, studenten, militairen, Rijksduitse deserteurs en Arbeitseinsatz-weigeraars en veel boerenzoons. Ze beschouwden het als hun ereplicht zich bij het Canadese bevrijdingsleger aan te sluiten en in de frontlinie actief mee te vechten. Het bataljon met drie compagnies werd officieel onderdeel van het Canadese leger en hielp bij de zuivering van gebieden langs de IJssel, Deventer, Apeldoorn, via Tiel en de Veluwe tot aan Amersfoort en na de oorlog onder meer bij het opruimen van mijnen. Op 12 juli 1945 werd het DNB opgeheven en verkoos een deel van het bataljon naar huis terug te keren. Anderen tekenden bij als soldaat in het Nederlandse leger en volgden een opleiding voor het ruimen van mijnen. Zo hebben vele mannen zich nog maandenlang ingezet voor de nasleep van de oorlog. Ook dat was niet zonder gevaar. Een interactief museum met mooie filmpjes en ontroerende verhalen. Na dit indrukwekkende bezoek op naar kampeerwinkel Obelink omdat we nog wat spulletjes nodig hadden en deden we nog wat boodschappen. Trudie had een heerlijke eenpansmaaltijd bereidt.

Dag 8

Een fietsdag naar Aalten. Tijdens het ontbijt werden we positief verrast door de eigenaar met een zakje warme croissantjes. Dit, omdat we gisteravond in de stank zaten van een hot tub die hout gestookt was en voor wat rook overlast zorgde. Erg attent. Na het ontbijt stapten we op de fiets. Via een prachtige binnendoor route langs mais en heidevelden, voorzover de hei in bloei stond vanwege de zon, grote veehouderijen en passeerden we een enorme fatbike die in een kermis optocht had meegereden. We stopten in het kerkdorp Vragender waar een grote Stellingmolen stond de Vier Winden, die in 1958 was gebouwd, eerder stond er een zgn. Grondzeiler. De molen heeft drie molenstenen die nog steeds in gebruik zijn, twee worden aangedreven door elektromotoren en één door de wind. We fietsten door en kwamen rond koffietijd in Aalten aan waar we stopten bij de Joodse Synagoge uit 1857. Voor de entree werden we vriendelijk ontvangen door een vrijwilliger die ons het één en ander vertelde over de geschiedenis onder het genot van een kopje koffie. Fred moest een keppeltje op wat gebruikelijk is in een Synagoge. Het is een kleine, gerestaureerde en mooi ingericht gebouw, die bijna een eeuw het centrum van Joods leven vormde in deze Achterhoekse gemeente. Het gebouw is eigendom van een stichting en wordt nog weinig gebruikt door de Joodse gemeenschap gezien er nog maar één Joodse inwoner is. Zo af en toe nog wel kleine Joodse bijeenkomsten met Joden uit de regio en daarnaast wordt het veel gebruikt voor kleine exposities en scholen die hier een educatieve rondleiding krijgen. Ook was er een indrukwekkende expositie over Sallo van Gelder uit Aalten, die in 1943 als zesjarig Joods jongetje op het Centraal Station van Amsterdam door een jonge vrouw werd gered van de deportatietrein naar kamp Westerbork. Hij overleefde de oorlog op diverse onderduikadressen in Arnhem en Aalten. Na dit bezoek bezochten we een prachtige beeldentuin van 3 particuliere kunstenaars in de tuin van Ans Bekkers. We fietsen door naar het centrum en tijd voor koffie met wat lekkers om vervolgens een wandeling te maken over de brocante markt en kinderrommel-markt die hier vandaag was. Tussendoor nog een bezoek aan de oude Helena kerk uit de 12e eeuw waar prachtige muur- en gewelfschilderingen op de muren waren te bewonderen. Deze muurschilderingen werden tijdens de reformatie met een laag witkalk afgedekt. Toen in 1973 het pleisterwerk opnieuw gewit moest worden, bleek dat onder de zes tot zeven lagen kalk bijzondere muurschilderingen schuil gingen en nu te bewonderen waren. Het werd weer tijd om langzaam terug te fietsen naar de camping en even te chillen. Om 18u hadden we een table de d’hôtes. Erg gezellig geweest en met zo’n 30 andere camping gasten genoten van een smaakvol driegangen diner wat door de eigenaar was gemaakt. Erg gelachen, leuke ervaringen uitgewisseld en ons Duits weer een beetje opgehaald. Weer een gezellige dag geweest en ca. 40 km gefietst.

Dag 9

Na een frisse nacht die we tijden niet hebben gehad, stonden we rond achten op. Alles op ons gemak, Trudie had een aantal dingen op het programma staan waarvan de eerste in Delden zat, ca 45 km rijden waar we om 12.15u waren. Auto geparkeerd en we stonden bij het museum MORE, een museum voor moderne kunst. Het was er angstig stil en na een keer om het gebouw gelopen te zijn toch nog maar eens googelen. Wat bleek het museum opent op 12 sept a.s. haar deuren, pfff niet goed gekeken. Dus plannen gewijzigd en op naar Ruurlo waar ook een MORE museum zit. Daar was wat meer leven in de brouwerij, eerst in de naastgelegen Orangerie geluncht en toen naar het prachtig kasteel waar dit museum More in is gevestigd. Vijf eeuwen lang eigendom geweest van de rijke en invloedrijke familie van Heeckeren uit deze omgeving, in 1977 verkocht aan de gemeente die het stadhuis er in vestigde en in 2012 verkocht aan de steenrijke familie Hans Melchers die het renoveerde tot museum. De vaste collectie is gewijd aan Carel Willink, met zijn prachtige schilderijen, ondermeer over zijn eerste vrouw Mathilde. Daarnaast zijn er diverse wisselende exposities, waarvan thans de prachtige expositie ‘De ouder wordende mens’ van kunstenaar Sam Drukker. Drukker portretteert de mens ontdaan van alles wat hem of haar verhult. Het menselijk lichaam wordt op zo’n prachtige en bijzondere wijze neergezet. Hij doet dit door in één keer de juiste lijnen te pakken en de goede penseelstreek neer te zetten, heel bijzonder en kunstig. Het kasteel is prachtig gerenoveerd en een detail is dat de prachtige plafonds van alle ruimtes gespiegeld zijn in de houten vloeren. Vervolgens reden we naar Winterswijk om een nieuw gasstelletje op te halen wat we hadden besteld bij BOL en bij de Jumbo konden afhalen. Tevens is in Winterswijk het museum Villa Mondriaan gevestigd, nu we er toch waren ook dit bezocht. In deze villa is Mondriaan opgegroeid wordt het verhaal vertelt over de vroege jaren en zijn ontwikkeling in de schilderkunst als vernieuwend kunstenaar. Het verhaal toont vroege werken van hem en in vergelijking met dat van zijn voorgangers, leermeesters en tijdgenoten. Daarnaast was er ruimte voor andere hedendaagse kunstenaars op zoek naar hun eigen signatuur. De hedendaagse figuratieve kunstenaar Reinout Velleman presenteerde hier zijn schilderijen in de expositie ‘Alle daagse verwondering’, mensen, ontmoetingen en situaties uit het dagelijks leven. De kunstenaar werd in 2025 bekroond met de Jong Talent Prijs voor zijn schilderij de kroegbaas. Al met al weer genoeg cultuur voor vandaag, dus op naar de camping waar we nog even heerlijk zwommen. Voor het avondeten niet moeilijk gedaan, nog een restje eenpans maaltijd van gisteren en een maaltijd salade, wie doet ons wat.

Dag 10

Een nieuwe dag met nieuwe avonturen, we stonden op rond negen. In één ruk door geslapen, dat gebeurd niet vaak maar wellicht had het lichaam dit toch nodig. Rustig ontbeten en de dag doorgesproken. Trudie had weer het e.e.a. op het programma en we leren het toch niet af om teveel dingen op een dag te doen. Wellicht zit het in ons systeem, maar goed het is altijd gezellig en we genieten volop samen. Bovendien, zoals ons motto luidt, Het is beter om terug te kijken op je leven en te kunnen zeggen; ‘Ik kan niet geloven dat ik dat gedaan heb' dan terug te kijken en te zeggen; ‘Ik wou dat ik dat gedaan had'. Wie leeft ziet veel, wie reist, ziet meer! Na deze wijze woorden te hebben geschreven vertrokken we rond 11u met de auto naar Almen waar we Museum Staal bezochten. Almen is een prachtig dorp. We werden alleraardigst ontvangen door een vrijwilliger die ons meenam in het verhaal waar dit museum voor staat waarin je het landschap, de geschiedenis en de cultuur van de Achterhoek kunt ‘proeven’. De dichter en landbouwkundige A.C.W. Staring (1767-1840) hield van deze streek en er wordt in zijn voetsporen getoond hoe mooi, veelzijdig en gastvrij de Achterhoek is. Via diverse zalen krijg je een indruk van het leven hier. In één zaal hingen schommels en keek je al schommelend naar een vier seizoenen film van het landschap, en de Staringkoepel, een prachtige theekoepel aan rivier de Berkel. Ook beelden van kasteel de Wildenborch, waar de familie Staring nog altijd woont. Ook was er een expositie ‘Kijken naar Muziek’ waarin aandacht voor de diverse bands uit de Achterhoek, denk aan Normaal, maar ook een prachtig kunstwerk van allemaal klokjes aan draden. Hier moest je onder gaan liggen en door de lucht verplaatsing botsten de klokjes tegen elkaar en gaven je een blij gevoel. Al met al weer een mooie beleving. Daarnaast bezochten we kort de kerk waar een expositie was van fotograaf Geert de Groot. Hij fotografeert veelal muzikanten en zangers in het heetst van de strijd, erg mooi en bijzonder. We reden door naar Laren naar het huis Verwolde. Een prachtig landgoed met prachtige tuinen. Er woonde één adellijke familie zes generaties lang en de laatste bewoner droeg het huis in 1976 over aan Geldersch Landschap & Kasteelen. Hiermee kwam er voorgoed een eind aan 200 jaar privé bewoning door de familie van der Borch. Het landhuis was perfect ingericht, alsof de familie er nog steeds woonde. Het deed denken aan de serie Downton Abbey. We wandelden door compleet ingerichte kamers en maakten ons een voorstelling, hoe bewoners en hun personeel hier leefden en het huishouden en landgoed beheerden. Het ademde de sfeer van vroeger uit alsof de familie en het personeel elk moment weer konden binnenstappen. Ook gingen we onder leiding van een gids naar de derde etage waar we een inkijk kregen in de slaapvertrekken en het leek of deze net waren verlaten. Vanhier reden we naar Gorssel, met als kers op de taart museum MORE Gorssel het grootste museum voor modern realisme in Europa. Het was een grote verassing want dit stond eigenlijk niet meer op het lijstje omdat we al zoveel doen. Maar goed eerst koffie met wat lekkers en toen dit prachtige museum in. De vaste collectie bestaat uit topstukken uit de twintigste eeuw tot heden, met werken van grootmeesters als Carel Willink, Pyke Koch, Jan Mankes, Charley Toorop en Dick Ket, aangevuld met wisselende tentoonstellingen. Dit keer Rowin Wen & Bobbi Essers. Twee jonge kunstenaars die je in hun balpentekeningen en olieverfschilderijen meenemen naar momenten waarop ze ontsnappen aan het alledaagse leven. Wat is dit een prachtig museum en we komen hier zeker terug.

Dag 11

De laatste dag op deze camping, morgen naar Hensbroek onder de rook van Alkmaar. Dit vanwege enkele afspraken. Vandaag een fiets dagje met een museum bezoek in Ruurlo. Het was voor de camping vandaag een zwarte dag. Van één, van de twee echtparen die de camping runnen is de vader gisteren omgekomen bij een verkeersongeval in Aalten. Wij kenden hem ook want tijdens het gezamenlijk eten van de week hielp hij in de bediening. Daarnaast had Trudie hem enkele malen gesproken in de moestuin op de camping die hij beheerde. Meneer was licht dementerend en stak een drukke weg over waarbij hij een auto over het hoofd zag en frontaal werd gegrepen, in het bijzijn van z’n vrouw en zuster die het allemaal meemaakten. Hoe triest is dat. Maar goed, om 11.30u reden we met de fietsen op de auto naar Groenlo want daar konden we de auto opladen Vandaar fietsten we via een prachtige fiets route langs de rivier de Slinge. Via kleine fietspaden met fantastische uitzichten over uitgestrekte vlaktes, enorme maisvelden, bebossing, bruggen en dan weer links en dan weer rechts langs de Slinge. We passeerden de tuinen van Annemarie van Eck, nooit van gehoord maar goed die had een open tuinen dag. Zij woont hier met haar partner 7 jaar in de middle of nowhere en heeft van een boerderij met varkensstallen een waar paradijs gemaakt, waar we even hebben rondgedoold en een aardig gesprek hadden met andere bezoekers en de eigenaar, wat was dit fantastisch. Maar ja, we moesten weer op de pedalen en kwamen rond 14u aan in Ruurlo bij het MAG museum Maastrichts Aardewerk en Glas. We werden door de eigenaars allervriendelijkst ontvangen in deze tot museum omgebouwde huiskamer, zeg maar een minimuseum. Entree €7,50, geen museum jaarkaart. De eigenaar inmiddels op leeftijd vroeg of wij een rondleiding wenste, daar zeiden we geen nee op. Hij nam ons mee en zijn vrouw reikte veelal de spullen aan uit de vitrinekasten om het ons van dichtbij te laten zien. Het verzamelen was gestart na het overlijden van zijn moeder die hem een incompleet glasservies, een glazen kan met 8 kleine glaasjes achterliet van de ontwerper Rozendaal. Dit wilde hij compleet maken en uiteindelijk werd hij van hobbyist een professionele verzamelaar met museale werken waar grote musea jaloers op zijn. Veel van wat hier staat wordt uitgeleend aan de grote museums omdat het enkelingen zijn. Hij vertelde vol enthousiasme en passie over hoe hij op nationale en internationale beurzen, kringloopwinkels en de  marktplaatsen aan deze prachtige collectie komt. Er staat hier een zeer uitgebreide collectie van Maastrichts glas- en aardewerk, het glas is ontworpen door Willem Jacob Rozendaal (1899-1971) maar ook is er aardewerk van hem. Daarnaast aardewerk van de bekende kunstenaar Edmond Bellefroid, Max Verboeket (glas), Wim Visser (keramiek), Pieter Stockmans (keramiek), H.G.H. Cuypers (glas), Camille Zeguers (keramiek) en Hermanus Berserik (potloodtekening). Allemaal grote namen waarvan waarvan hier enkele stuks staan. Ook waren er twee keramieken menu kaarten ontworpen door Rozendaal voor een exclusief diner. Het was een bijzonder museum bezoek wat we niet snel vergeten. Tijd voor de lunch en weer langzaam terug naar de camping. Via een iets andere route gereden en onderweg nog een ijsje. In Groenlo nog wat boodschapjes gedaan, de auto was weer opgeladen en rond 17.30u weer op de camping. Lekker gezwommen, gegeten en de caravan voor morgen weer gereed voor vertrek. Fred had een maatje op z’n schouder, een prachtige vlinder die het wel na de zin had en daar een kwartiertje zat, hoe bijzonder. Ook kwam de eigenaresse nog een Europeesche Hoornaar laten zien die geen schade aanricht aan bijennesten, anders dan de Aziatische. Ook viel er vanavond een buitje. Op naar morgen. Dit was een fantastische camping, een pareltje onder de kleine campings, deze vier fantastische mensen weten hoe je een camping moet runnen. Wij gaan hier terug komen. Daarnaast is het een prachtige omgeving met veel bezienswaardigheden, mooie fietsroutes en leuke dorpen.

Dag 12

Op weg naar Noord Holland, voor een paar dagen Hensbroek om precies te zijn. We staan weer. Prachtige plek leuke mini camping ‘t Woelige Nest. Weet niet waar deze naam vandaan komt. Genoeg plek en niet in de zon, wel een pittig windje.

Dag 13
Een nieuwe dag, gisteren aangekomen op camping ‘t Woelige Nest in Hensbroek. Iets dichter bij huis omdat Trudie wat afspraken had in ziekenhuis. Afgelopen nacht thuis geslapen en de wasmachine laten draaien zodat alles weer schoon de caravan in kon. De camping is zeer kleinschalig, 15 plekken en staat niet vol. Het ziet er netjes uit, sanitair iets gedateerd maar schoon. Daarnaast is er geen watervulpunt op het terrein, niet anders dan bij het sanitair, maar met onze nieuwe aquaroll is dat een fluitje… We staan op een schaduwrijke plek met het oog op de vooruitzichten, veel zon en warm, maar met de huidige noordenwind is het best wel fris. Een windscherm is dan geen sinicure. Bovendien hadden we geen zin om de dichte luifel op te zetten maar was wellicht wel beter geweest, maar ook het uitzicht wil wat. Na een heerlijke nacht in ons eigen bed ging om 6.15u de wekker, en even naar ziekenhuis. Om 9.15u weer terug en ontbeten. Om 10.15u richting camping, Trudie haalde vriendin Elly op in de zorginstelling in Oterleek, waar zij woont. Heeft samen met haar man een leven lang gekampeerd dus hoe leuk al die herinneringen die weer boven komen. Ze heeft een topdag gehad. Zelf ben ik nog naar mijn zorgmaat geweest want we zijn toch in de buurt en hij was ook niet helemaal ok. Een bijzonder vakantie dagje.

Dag 14
Een rustig dagje vandaag. Op ons gemak de ochtend doorgekomen en rond 11u vertrokken naar Alkmaar. Trudie had nog een afspraak in ziekenhuis. Aansluitend naar dochter Daniëlle voor een knipbeurt en waren we uitgenodigd om daar aan te schuiven om heerlijk pasta carbonara mee te eten mmmm. Na het eten op naar de Korte Vondelstraat want op het balkon was een tribune ingericht om naar de gedeeltelijke zonsverduistering (90%) te kijken, na 27 jaar werd dat ook wel weer eens tijd. Samen met Daniëlle, Patrick en Puck genoten we van dit fenomeen en ook buurvrouw Rina schoof nog even aan. De tribune maar weer afgebroken want de volgende zon-verduistering van dit formaat is pas weer in 2081, nu dan zullen wij hem wellicht van heel dicht bij zien. De laatste twee prachtige foto’s zijn door zoonlief gemaakt. By the way in Spanje was de volledige verduistering en was het ook donker. Maar goed, dit was al een prachtige belevenis. Alles weer aan kant en weer terug naar de camping. Vanochtend de volgende camping geboekt, camping Folda in de Glind Gelderland.

Dag 15

Geen spannende dag vandaag, de zon scheen alweer volop en dat beloofde wat. Na het ontbijt op de fiets voor een rondje caravan boulevard in Heerhugowaard. We hadden toch alle tijd. Een snoepwinkel voor de caravan liefhebber en er moet altijd wat te wensen blijven. Terug naar de camping, Trudie ging nog even naar vriendin Elly en ik nog even naar mijn zorg vriend want we zijn weer even afwezig. We troffen elkaar weer thuis in Alkmaar want twee van onze kleindochters waren weer thuis van hun Kos vakantie, poepie bruin, en wilde oma en opa nog even treffen. Na dit enorme gezellig samenzijn met enthousiaste en gezellige verhalen keerden wij weer terug naar de camping in Hensbroek. Trudie maakte een nasi éénpans gerecht waar we heerlijk van smulde. Tijdens de maaltijd passeerden zo’n 40 tractoren de camping op weg naar een boerenprotest in Schermerhorn. Morgen naar de volgende camping.

Dag 16

Een reisdag vandaag van Hensbroek naar De Glind in Gelderland, tussen Barneveld en Ede. Nadat we de boel hadden opgebroken reden we op ons gemak via A7, A10 en A1 richting camping Folda. We waren vooraf al gebriefd dat we plek 12 hadden, dus aangekomen op de camping was deze snel gevonden. Grote plek in de volle zon pffff. Bij deze temperaturen niet echt fijn. Maar goed eerst de caravan op de plek luifel uit en water, veel water. Daarnaast kregen we veel bijval door de overburen die aangaven dat we niet goed stonden, we hadden de caravan iets van de zon weg gedraaid en dat kon gezien de grote van de plek. Naast de caravan, op zo’n 8m zat een tappunt voor water en ze vonden wellicht dat we daar te dichtbij stonden want iedereen moest daar water halen, nu ze liepen niet onder onze luifel door dus niet zeuren en zeker niet bij deze temperaturen. Niks van aangetrokken laten staan die handel. Toen we goed en wel stonden kwam de eigenaresse kennismaken, de caravan stond prima maar ze had een ander idee, plek 17 was vrij gekomen. Een betere plek met de avondzon met iets meer schaduw, we moesten dan wel verplaatsen. Nu dat was nog het minste en dat deden we graag. Maar eerst zijn we gaan zwemmen. Er zat een openlucht zwembad Splash de Glind op nog geen 200m van de camping wat sloot om 20.00u. Tussen 18 en 20u was het gereduceerde entree van €2.75. Wie doet je wat, áán die badkleding en duiken. Het was heerlijk, we zouden vanavond bbq’en maar er was een kiosk met friet en snacks. Gezien we de caravan nog moesten verkassen dan maar dit, morgen kan de bbq ook. Terug op de camping de boel weer opgeruimd en alles verplaatst naar de nieuwe plek. Het was eigenlijk zo gebeurd en we krijgen er handigheid in, ook in Frankrijk al een keer gedaan. Gezellige buren en een goeie plek, heerlijk.

Dag 17

Gisteren vielen de mussen van het dak en vandaag was weer een totaal andere dag die starte met regen en een koelere temperatuur. We hadden wel plannen gemaakt echter zouden om 11.00u vertrekken naar Harderwijk waar een shanty-koren evenement was. Dus een rustige ochtend. Tijdens het plaatsen van de fietsen op de auto ging het los, lekker dan. Maar goed, snel wat anders aan, want zeiknat in de auto is ook niet lekker. Volgens de weersverwachting zou het in Voorthuizen droog zijn, wat ook zo was. Auto aan de laadpaal, fietsen van de auto en klaar is Kees zou je zeggen. Nu, waar het water vandaan kwam, voor de tweede keer nat, verdorie. We besloten dan maar naar Ermelo te rijden, auto weer van de laadpaal, fietsen er op en gaan. Maar ook in Ermelo regende het behoorlijk en was er onweer, het achtervolgde ons. Genoeg van dit, we hadden er geen zin in om in Harderwijk in de regen te wandelen dan maar geen Shanty. Terug naar Voorthuizen, waar we lunchten, wat boodschappen deden en een muzikant op een soort bakfiets met instrumenten een aardig deuntje zong. Vervolgens reden we weer terug naar de camping, regen, regen, regen. Toch werd het rond 16.15u droog en besloten we naar het zwembad te gaan, waar we het bad voor ons zelf hadden en een duik namen, het zonnetje ging zelfs nog schijnen. Eenmaal weer terug, de BBQ aan en vervolgens op Pathé een filmpje gekeken ‘ The Devil Wears Prada 2”. Een dag met veel water.

Dag 18
Zondag vandaag, het was erg rustig en het zonnetje scheen volop. We zouden vandaag naar het huis Zypendaal gaan waar we om 13u een rondleiding hadden. De fietsen stonden nog op de auto, die we parkeerden bij een horeca gelegenheid juffrouw Tok op de Ginkelse Heide zo’n 15 km van onze bestemming. Hier stond het prachtige Airborne monument refererend aan Marked Garden. Door 121 Dakota’s werden 1900 Britse parachutisten gedropt, we stonden hier even bij stil. Vanhier was het ruim 15 km fietsen via prachtige fietspaden, langs uitgestrekte en oneindige vlaktes vol met paarse hei en over bospaden. We passeerden twee tunnels één met prachtige muurschilderingen en passeerden de zgn. Jeep tunnel oorspronkelijk bedoeld voor afvoer hemelwater die onder de spoordijk doorliep, maar ook diende als schuilplaats tijdens bombardementen. Op 19 september ‘44 werd de tunnel gebruikt door Britse en Poolse troepen om met jeeps en ander oorlogstuig hun kameraden te bereiken aan de andere zijde in de Wolfhezerbossen en de Bilderberg bossen. Onderweg koffie met wat lekkers genomen. Rond 12.50u kwamen we aan bij het imposante huis Zypendaal. We werden vriendelijk ontvangen in het souterrain en sloten aan bij een groep van 10 personen. De vrijwilligster nam ons mee door het prachtige pand en haar ruimtes. Het was al meer dan tweehonderd jaar, vijf generaties eigendom van de welvarende familie Brantsen. We liepen door de historische kamers en het was of deze nog steeds bewoond waren. De eetkamer met gedekte tafel, de grote salon waar feesten werden gehouden en de herenkamer brachten je terug in die tijd. De vele familieportretten, het gepoetste zilverwerk en prachtige meubels toonden de glorietijd van deze familie. Er stond zelfs één van de eerste typemachines. Op schoorsteenmantel in de herenkamer stond ‘het Mannetje van de Zyp’. Volgens de legende zou de familie uitsterven als het zeventiende-eeuwse beeldje het huis zou verlaten, en dat is gebeurd. Het is nu ook het hoofdkantoor van Geldersch Landschap en Kastelen. Na dit  interessante bezoek bleven we nog even in de prachtige tuin en peuzelde onze meegebrachte krentenbollen op. We fietsten via dezelfde route terug naar de auto en reden terug naar de camping. Onderweg nog bramen geplukt en passeerden nog 22 borden waarop op beide zijden 44 verzetsmensen waren afgebeeld. Snel omkleden en op naar zwembad om onze baantjes te trekken. We aten vandaag sperzieboontjes, aardappelen en vis. Vervolgens een rondje over deze mooi aangelegde camping. Met groenten tuin, kippen, paarden, blote voeten pad, leuke doe tuin etc. De rest van de avond rustig doorgebracht.

Dag 19

Na een periode met veel zon kwam hier afgelopen nacht een eind aan. Veel water viel er naar beneden en rond acht stopte het. We zouden vandaag op de fiets naar Barneveld gaan, hadden alle tijd dus rustig aan. Nadat we de caravan een kleine binnenbeurt hadden gegeven stapten we rond 13.30u op de fiets. Het was bewolkt maar vooralsnog geen regen. Na een korte rit van 8 km waren we in Barneveld en fietsen door naar het Pluimvee Museum. Hier kwam je op een boeiende en interactieve manier alles te weten over de kip en het ei. Na binnenkomst liepen we direct door naar het oude veiling lokaal. We kregen een interessant verhaal te horen over de geschiedenis en het ontstaan van pluimvee industrie hier. Uitleg over witte en bruine eieren, er ging een wereld voor ons open. Kippen met een rood oorlelletje leggen bruine eieren en wit lelletje witte eieren. Op het ei staan codes, die aangeven, op welke wijze de kip in welke omgeving een ei heeft gelegd, dus bio, scharrel of vrije uitloop, daarnaast een landcode, een afkomst code dus, waar bij welke boer ze vandaan komen en zelfs een stalnummer bij welke stal bij die betreffende boer. Als er dus problemen zijn is in korte tijd terug te leiden, waar het ei vandaan komt. Vervolgens ging de veiling van start. We zaten met een groot gezelschap in de zaal én door met een druk op de knop de veilingklok zelf op het juiste moment stil te zetten, werd je eigenaar van een leuk aandenken, een doosje Barneveldse eieren of een flesje advocaat waar je de prijs voor betaalde die op de klok werd vermeldt. Hierna maakten we een reis door de tijd van de Nederlandse pluimveehouderij. Van broedmachines met echte kuikens die uit het ei kruipen, sorteermachines, kippen kunst, films en interactieve beeldschermen etc. liepen we langs kippenhokken met vele soorten en verschillende kippen rassen🐓 Leuk en leerzaam, eerder niet wetende dat er zoveel over de kip is te vertellen. Tijd voor koffie met een Barneveldse sprits en weer op de pedalen. We fietsten nog naar het centrum waar we een kort rondje liepen en bij Kippie een heerlijke avondmaaltijd meenamen. Onderweg fietsten we langs een boerderij waar Walibi’s rondhuppelde wat leuk was om te zien en kochten we nog verse eieren en advocaat. Verder de avond rustig doorgebracht, niet gezwommen maar één keertje overslaan is niet erg. 

Dag 20
Wederom een nacht met veel neerslag wat tot ver in de ochtend los naar beneden viel. We hadden rond 14u afgesproken in Veenendaal bij onze (schoon)zus en haar dochter, onze nicht, die met haar twee kinderen over is uit Frankrijk. We konden dus de ochtend op ons gemak doorkomen. Rond 11.30u op de pedalen voor een ritje van 16km. Onderweg nog twee miezer buitjes en voor de rest droog. We passeerden een prachtige Stellingmolen die op het eind van de oorlog diende als uitkijkpost voor de geallieerden. Ook passeerden we op deze leuke en rustige fietsroute veel kastjes waar je een gratis bijbel kon scoren, om deze op een verder gelegen uutrust bankje te kunnen lezen. Daar hadden we geen tijd voor. In Veenendaal genoten we van de lunch en om 14u waren we op onze bestemming. We hadden een hele gezellige middag samen en om 17u gingen we met z’n zessen pannenkoeken eten bij Pannenkoekenrestaurant De Bijenmarkt Erg lekker en gezellig, vanhier fietsten wij weer terug naar de camping en hadden verder een rustige avond. 

Dag 21

Zachtjes tikte de regen op het caravandak. Veel regen maar dat deerde ons niet. We zouden gezien het weer vandaag toch niet fietsen en er zijn genoeg andere dingen te doen waarvoor je niet in de regen hoeft te lopen. We vertrekken na 12u, het regende nog steeds en we reden met de auto naar Barneveld, bezochten drie prachtige en goed gesorteerde kringloopwinkels, bij één hadden ze zelfs een uitgebreide collectie peper en zoutstelletjes. Wel hielden de hand op de portemonnee. We lunchten bij de Rozerie, een brasserie&bakker die deels werkte met personeel die een afstand hadden tot de arbeidsmarkt, zeg maar een soort brownies en downies. Allemaal heel vriendelijk en gastvrij. We bezochten aansluitend het museum Nairac, een soort stedelijk museum vernoemd naar een oud burgemeester van Barneveld uit de 19e eeuw, gepassioneerd amateurarcheoloog. Buiten dat het een archeologisch museum is, werden hier ook verhalen verteld over Barneveld, de Molukse gemeenschap, de biergeschiedenis en over Jan van Schaffelaar wie kent z’n geschiedenis niet. Leerzaam en interessant museum. Nadat we nog wat boodschappen deden terug naar de camping, koffie en op naar het zwembad waar we onze rondjes weer zwommen. We aten andijvie schotel en hadden een wederom een heerlijke rustige avond.

Dag 22
Opstaan met de zon is ultiem maar dat veranderde in de loop van de ochtend. Omdat we morgen naar huis gaan en de caravan hier blijft troffen we maar wat voorbereidingen. De luifel ingedraaid want die was droog en een aantal zaken opgeruimd, vervolgens ging het hier los. Het viel lekker los naar beneden. Een boek lezen was op dat moment ultiem maar ook enkele afleveringen van B&B vol liefde kijken, want je moet natuurlijk wel bij blijven. In de loop van de middag werd het droog en zijn we een rondje gaan fietsen in de omgeving. Het zwembad was vanwege het onweer gesloten dus geen rondjes plonsen. Bij terugkomst van de fietstocht, koffie gedronken en aansluitend de caravan verplaatst want die kon niet op deze plek blijven staan. We komen hier volgende week weer terug en besluiten dan welke windrichting we op gaan we hebben nog een paar weken. Het verplaatsen zouden we morgenochtend doen maar omdat het nog droog was leek dat ons verstandiger en de voorspellingen beloven niet veel goeds. Trudie had lekker kip Siam gemaakt waar we heerlijk van smulden. Alles weer op de plek en toen werd het aarde donker en om ons heen onweerde het lekker maar hier bleef het, op wat druppels na, droog.

Dag 23
Vanwege afspraken gaan we een aantal dagen naar huis. De caravan blijft leeg achter op de camping in De Glind, want onze reis is nog niet af, zoals we zeggen waarheen! we zien wel en we hebben de tijd aan onszelf.
We hebben de knoop nog niet doorgehakt maar gezien het weer wordt het wel het zuiden, we hebben die hut en we genieten er volop van. Dus een paar dagen wordt jullie geduld op de proef gesteld en is het wachten op nieuws van ons. Erg leuk dat jullie ons allemaal volgen. Tot snel weer.